Tragedia zaczyna się, gdy okazuje się, że deweloper zbankrutował, a bank zajmuje wykupione lokale. Młodzi nie mają szans na własny kąt. Popadają w długi. Codzienne życie pod jednym, niewielkim dachem przeradza się w pasmo awantur, wzajemnego okrucieństwa, bezwzględności i agresji.

Konflikt narasta przede wszystkim między kobietami. Synowa i teściowa nie potrafią znaleźć wspólnego języka. Poniżają się wzajemnie. Ich relacje są coraz bardziej wrogie. Teresa znęca się psychicznie nad Beatą: wypomina jej brak wykształcenia, wiejskie pochodzenie. Każdy najdrobniejszy powód staje się przyczyną wyzwisk i obelg.  Syn podporządkowany matce nie potrafi przeciwstawić się jej despotyzmowi. W końcu rodzinny dramat przekształca się w prawdziwą ludzką tragedię.

Ten film małżeństwa Krauze wpisuje się w nurt kina społecznego. Obraz jest niezwykle realistyczny, wręcz naturalistyczny w swoim przekazie. Widz oglądając go czuje się jakby podpatrywał sąsiadów przez dziurkę od klucza.  Film porusza kwestię patologii w zwyczajnej, prostej rodzinie. Samotność, odrzucenie, bieda mogą dotknąć każdego, nie tylko ludzi z marginesu społecznego.

Plac Zbawiciela to mocne kino pełne emocji. Realizmu dodaje fakt, że obraz powstał na kanwie prawdziwych wydarzeń, a precyzja reżyserów była tak daleko posunięta, że wybrali oni dopiero jedenastą wersję filmu na ostateczną. Joanna Kos-Krauze i Krzysztof Krauze zostali za to dzieło  uhonorowani polskimi nagrodami filmowymi: Orłem i Złotym Lwem. Jest to najlepszy polski obraz ostatnich kilku lat.