Stefek to dziesięcioletni chłopak z rozbitej rodziny, żyjący w niewielkim prowincjonalnym miasteczku. Rzeczywistość jest tu byle jaka, a codzienność monotonna,. Stefek mieszka z siostrą Elką i matką. Rodzinę przygniata bieda. Siostra to zdolna dziewczyna, której życie poskąpiło szerszych perspektyw. Pracuje na zmywaku w okolicznej knajpie, pomaga matce, opiekuje się bratem i próbuje zdobyć pracę w dużej włoskiej firmie. Chłopakowi natomiast, choć nie zauważamy tego od razu, wyraźnie brakuje ojca. Błahe zabawy z Elką w zaklinanie rzeczywistości próbuje naiwnie przenieść do realnego życia i sprawić, by ojciec wrócił do domu.

Film pokazuje szary świat ożywiany jednak sporą dozą humoru. Andrzejowi Jakimowskiemu  udało się uchwycić charakterystyczny klimat biednego Wałbrzycha. Obraz nie jest arcydziełem, które porusza fundamentalne tematy. Ociera się tylko o egzystencjalne problemy współczesności, ale niesie swoisty ładunek emocjonalny. Nastrój, pełen uroku, ciepła i światła świat pozwalają oswoić brzydotę otoczenia. Optymistyczna ucieczka w dzieciństwo odrywa od problemów. Sztuczki dalekie są od ckliwego sentymentalizmu, choć główni bohaterowie pozostają niepoprawnymi marzycielami. Świat widziany oczami dziecka pełen jest fantazji, magiczny, wręcz baśniowy.

Sztuczki to dzieło nie pozbawione podstawowych prawd o miłości, przyjaźni, spełnianiu marzeń w otoczce siermiężnych, ale pogodnych realiów. Ta oryginalna ballada filmowa została wyróżniona w 2007 roku nagrodą Złotych Lwów.

KaPy