Czterdziestoletnia Leo jest autorką poczytnych melodramatów. Pod presją wydawcy pisze ckliwe, banalne historie o miłości z happy endem. Życie pisarki nie jest jednak tak udane jak jej książkowych bohaterów. Jej małżeństwo przeżywa kryzys. Mąż – oficer NATO zdradza ją, a w końcu opuszcza. Przyjaciółka oszukuje. Leo przeżywa załamanie nerwowe. Popada w alkoholizm. Próbuje popełnić samobójstwo. Antidotum na problemy okazuje się wyjazd do rodzinnej wsi. W domu matki i w przyjaźni odnajduje ukojenie i spokój.

Film ma konstrukcję jak z bestsellerowego romansu głównej bohaterki. Pod naiwną konwencją i niekiedy kiczowatymi, zbyt jaskrawymi obrazami kryje się jednak realny dramat i ludzkie cierpienie. Almodovar w charakterystyczny dla siebie sposób przeplata rzeczywistość z iluzją, wzniosłość z ckliwością, ironię z tragizmem. Bohaterem czyni kobietę zmagającą się z losem. Leo okazuje się na tyle silna, by się podnieść, by zmienić swoje życie, by stworzyć swój świat na nowo.

Obraz ten zwraca też uwagę na istotny obecnie problem autentyzmu w naszym życiu. W rzeczywistości przepełnionej tandetą, fikcją, uproszczeniem, zalewanej telenowelami, serialami, romansami i piosenkami o niczym jakże trudno odnaleźć prawdę. Jak przedrzeć się przez fałsz, kicz, schematy. Almodovar podpowiada: najlepiej zaakceptować i oswoić ten świat.

Kwiat mego sekretu to film godny polecenia. Niejednokrotnie wywołuje uśmiech. Zmusza do refleksji.

Kapa